Boeken

Nieuwe verhalen bij Nederland Schrijft

Deze rubriek gaat over gebruikte boeken, sommige stokoud, andere piepjong. Heel veel verhalen en gedichten  worden er in Nederland geschreven die nauwelijks aandacht krijgen en soms geschikt zijn om in boekvorm te verschijnen.  Dan vinden deze nieuwe boeken hopelijk hun weg naar de liefhebbers.Als het goed is krijgen deze gloednieuwe boeken de aandacht die zij verdienen en zal het nog wel een tijdje duren eer deze literaire kunstwerken belanden tussen de boekenkastjesboeken. Om nog een keer gelezen en opnieuw gewaardeerd te worden.

Een van de mogelijkheden om je schrijfwerkstuk  te plaatsen is Nederland Schrijft.  Deze webpagina biedt schrijvers in alle mogelijke genres de gelegenheid om zijn of haar verhaal te doen. Bijvoorbeeld de vertellingen van Simon Trap. Met verhalen als ‘Muizenpaleis’ en een eigentijds sprookje en verhalen die wellicht ook kinderen kunnen aanspreken.

Afbeelding bij het MUIZENPALEIS

De Dino’s

Afgelopen zomer fietste ik een deel van de LF1, de Noordzeeroute.    Ik kwam in het dorp Driehuis terecht en daar trof ik een bord aan met de aankondiging van het Pieter Vermeulen museum over een Dinotentoonstelling.

Het kon niet beter, want ik zat al en tijdje in een ‘dinoreeks’. Wat was het geval? Al eerder vond ik in het boekenkastje aan de Bosboom Toussaintstraat wetenschappelijke bladen voor de jeugd, namelijk ‘De Jonge Onderzoeker (DJO)’. De tijdschriften dateerden uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.   Eén van de nummers van de DJO had als omslagverhaal het uitsterven van de Dino’s. Nu bleek na wat gezoek dat ik, ooit een jonge onderzoeker, twee exemplaren had over hetzelfde onderwerp. Ik had er dus nu drie. Aanvankelijk hield ik de derde. Van de DJO’s die ik wilde houden, koos ik het eerste nummer van 1980 met het omslagverhaal over het verschijnsel ‘tijd’.           De rest van het stapeltje bracht ik naar het kastje aan de Weesperzijde en daar trof ik vervolgens twee ‘dinoboeken’ aan: ‘ De fantastische wereld van de Dinosauriërs’ door David Noorman, in het Nederlands uitgegeven bij Standaard Uitgeverij N.V. te Antwerpen in 1993. Het is een rijk geïllustreerde uitgave, 30,5 cm hoog, 192 pagina’s dik, gebonden met extra kleuromslag voorzien van indrukwekkende afbeeldingen die soms paginagroot zijn.

Het tweede boek was Jurassic Park in Nederlandse vertaling uit 1993, verschenen bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff, vertaald door Thomas Wintner en geschreven door Michael Crichton. Het boek is door Steven Spielberg in 1993 verfilmd. Citaat uit Wikipedia over de film:

” Door middel van in barnsteen ingesloten muggen hebben de wetenschappers dinosaurusbloed bemachtigd, waarin zich het DNA van de dino’s bevindt. Omdat het DNA oud is en er stukken ontbreken, gebruiken ze DNA van amfibieën om de gaten te vullen en zo het dinosaurusgenoom alsnog compleet te maken.” 

Een andere naam voor Barnsteen is Amber. In mijn dinotijd afgelopen zomer zat ik eens bij een meisje aan tafel met de naam Amber. Ik had een brok Amber in een zakje aan een koord als een ketting om mijn hals hangen en toonde haar de steen. Een kennis van mij die ook aan dezelfde tafel zat vertelde het meisje over de film Jurassic Park, de bovenstaande scene uit het citaat van Wikipedia.

Een tijd later trof ik in het boekenkastje van de Bosboom Toussaintstraat een roman aan met de titel: ‘de grote dinosaurusdiefstal’ van David Forrest aan.

In 1971 bij A.W. Sijthoff in Leiden verschenen. Het boek dat in 1970 oorspronkelijk uitgebracht werd, is in het Nederlands vertaald door J.F. Kliphuis. En waar gaat dat boek dan over? Zie de achterkant van het boek:

Op de voorkaft wordt het boek aangeprezen als een ‘knettergekke giller’, een mededeling die mij ervan weerhoud het boek te gaan lezen. En voor wie het nog niet genoeg is: weer wat later zag ik tijdens mijn ontdekkingsreis door het gebouw van   Savita in de keldergang in een vensterbank twee Dino’s staan. U denkt maar wat u ervan denken wil.

Verrassing!

verrassing_new-mew

Dit boek, de titel en de auteur mogen duidelijk zijn, vond ik eind augustus in het boekenkastje van de Bosboom Toussaintstraat. Het boekwerk werd in het najaar van 2007 cadeau gegeven door de Openbare Bibliotheek ter gelegenheid van ‘Nederland Leest’.

Op het moment dat ik drie boeken inleverde stuitte ik ook op twee andere boeken, Gezelle Brevier, een dichtbundel uit 1914. Dit fraai gebonden exemplaar verscheen in de tweede druk bij L. J. Veen te Amsterdam.

verrassing_0009-mew

Boek met een verrassing!

 Dit boek is mij zeer dierbaar. De vormgeving is prachtig, het boek is antiquarisch, want ruim 100 jaar oud en een mooie dichtbundel met een persoonlijke boodschap van de boekenweggeefster.

Op het schutblad staat met potlood geschreven:

“Lieve lezer,

 Dit boek was van mijn oma, maar

dat is het nu niet meer.  Ik ben erg

benieuwd bij wie het terechtkomt.

Mijn naam is I., ik ben 19 jaar,

en ik houd veel van lezen. Een van

mijn lievelingsboeken is ‘Superduif’

van Esther Gerritsen.

Zou je me en mailtje willen sturen met de titel van je favoriete boek?

 Liefs, I.”

             (netpostadres[1])

(Met toestemming gepubliceerd.)

De lezeres gaf mij in een persoonlijk schrijven te kennen dat zij wegens plaatsgebrek dit boek dat van haar oma was, aan de boekenkast weggegeven heeft. De meest persoonlijke titels van oma’s boekenerfenis heeft de boekenliefhebster bewaard en ik wil haar het vertrouwen geven dat het boek in goede handen is.

Mijn favoriete boek?

Dat zijn er veel, Maarten Biesheuvel is een van mijn lievelingsschrijvers, ook Halil Gür is er eentje.

[1] Netpost is het Nederlandse woord voor email.

verrassing_0010_new-anoniem-mew

Het derde boek is: ‘Danstent in de Wei- Nieuwe versjes en verhalen’ van Toon Hermans, in 1982 uitgegeven bij Elsevier Amsterdam/Brussel.

verrassing_0006-mew

Deze bundel heb ik speciaal voor mijn moeder uit de kast gehaald, zij is een groot Toon Hermansliefhebber, al vrees ik dat zij al een exemplaar bezit.

In het boek bij pagina’s 150-151 vond ik als boekenlegger de voorkant van een Toon Hermans-scheurkalender uit 1989. Ik zal deze ‘kaart’ naar mijn moeder sturen en haar binnenkort het boek geven.

verrassing_0014_new-mew

Op deze pagina is de lezer kennelijk niet verder gekomen met het boek en heel erg toepasselijk hebben de versjes op bladzijde 150 de volgende titels:

Rust, Gedachtenis (ook over ‘rust’) en Slapen.

We gaan richting een nieuw (voor mij dan) BOEKENKASTJE.

Op 18 juli  (2016) werd ik getipt door een buurvrouw om eens in het Amstelpark[1] te gaan kijken.

Het was al jaren geleden dat ik het park bezocht had en in mijn herinnering was het een saai park met brede asfaltpaden. Een echt wandelpark, speciaal aangelegd voor de zondagen en jonge gezinnen die dan slenterend hun wandelwagen voortduwen en op commando proberen hun loslopende kroost bijeen te houden. Gezapige burgerlijke families die gedresseerd en voorspelbaar gedrag vertonen en voortdurend bezig zijn om de dag ordelijk te laten verlopen.

Ik betrad het park bij de ingang tegenover de Riekermolen op aanraden van die buurvrouw, want via die ingang zou ik een ‘schattig boekenkastje’ kunnen bereiken.

En dat was ook zo. Ook dat het park, wat ik letterlijk 1000 maal gepasseerd had, zag er verrassend mooi uit. En ik zag dat de bezoekers, behalve gezapige ‘gezinnetjes’ en opgepoetste Buitenveldertbewoners en Amstelveners ook wel meevielen. En dat ik het park nog wel eens rustig wil gaan bekijken en dat ik mijn doel bereikt had, een alleraardigst boekenkastje trof ik aan, fraai vormgegeven. Vooroordelen (tòch wel een beetje waar, blijkt vaak) zijn nuttig. Zo kun je soms nog wel eens aangenaam verrast zijn.

Het kastje is ter ere van Max Lauteslager (vermoedelijk) in 2015 geplaatst omdat hij in dit jaar overleden is.

Er is een briefje opgeplakt:

“lees, leef, leer

Pak een boek en geniet

Met een boek ben je nooit alleen

Neem mee en breng ook wat je over heb”

[1] Het park is in 1972 voor de Floriade, een wereldtuinbouwtentoonstelling, aan de Amstel aangelegd en een groot deel van de voorzieningen zijn gebleven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“De boekenpaal, een utopisch idee misschien, maar hartverwarmend” Citaat uit een Paroolartikel.

Zo utopisch is het idee van een boekenkastje ook weer niet, want ik ken inmiddels veel boekenkastjes in verschillende gedaantes.

In het kastje vond ik een Phoenix Pocket aan met de titel ‘Nieuwe Ontdekkingen onder de Middernachtzon’ van Dr. Paul Herrmann en uitgegeven bij W. de Haan NV en NV Standaard Boekhandel in 1961. In dit boek worden grote poolreizen in het geofysische jaar 1957-’58 behandelt.

nieuwe-ontdekkingen

En wat later in de zomer ging de reis naar Savita, een vakantieoord voor natuurlijk leven en genezen, waar ik als meewerkend gast verbleef en in de kelder een weggeefwinkel aantrof met een boekenkast.

Drie boeken trokken mijn aandacht:

savita-weggeefwinkel_0004-1913-400

Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke (voor het eerst gepubliceerd in 1904, afgerond 1906)(Bron:WikipediaNL)

Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke (voor het eerst gepubliceerd in 1904, afgerond 1906)(Bron: Wikipedia)

Dit boekje, geschreven door Reiner Maria Rilke, dat geheel in Gotisch schrift gedrukt is, verschenen bij Insel-Verlag Leipzig, 551-600ste duizendtal.

Mijn Biesheuvelverzameling is weer wat completer geworden met de verhalenbundel ‘Duizend Vlinders’. Het boek verscheen bij Meulenhoff Amsterdam in 1981.

savita-weggeefwinkel_0001_new

Het Grote Routepad 5 (jaartal?), uitgegeven door het Sekretariaat der Grote Routepaden (VJH) beschrijft een wandelpad van ruim 2000 km. De route loopt van de Noordzee tot aan de Riviera, begint bij Bergen op Zoom en eindigt bij Nice.  Het sekretariaat van deze gidsjes bevond zich op het adres van de Vlaamse Jeugdherbergcentrale in Antwerpen. Het gidsje is in feite een beknopte routebeschrijving van de wandeling en helpt de wandelaar de juiste dokumentatie te kiezen om zijn weg te gaan bewandelen.

⇓ (daar kwamen we vandaan)⇓

vormgeving_0001_new-mew

‘De stilte spreekt’ van NU-goeroe Eckhart Tolle, het boek heb ik eerder afgebeeld, spreekt mij niet zo aan. Het boek behandelt in tien hoofdstukken het begrip of beter gezegd: het fenomeen ‘stilte’.

tolle_0002_new-mew

Dat doet de auteur door middel van korte tekstjes die ons iets over het (bijna) niet te omschrijven begrip ‘stilte’ probeert te leren. Het boek is in feite een verzameling uitspraken die wel iets met elkaar te maken hebben omdat ze in de hoofdstukken onder een noemer zijn bijeengebracht, maar vormen geen consistent geheel. Daar zit de zwakte van dit boek en dergelijke boeken met uitspraken, wijsheden, citaten, et cetera. Leuk voor de commercie, verkoopt goed en leuk voor mensen die niet veel lezen en graag citeren.

Het taalgebruik op de achterzijde van dit boek hanteert een formulering die vergelijkbaar is met de bijbelse taal van een dominee in vergezocht taalgebruik die op gelovigen wel indruk maakt, maar niet begrepen wordt. Er wordt welwillend ja geknikt omdat de goeroe, die, en ik citeer nu “een spirituele leraar van bijzonder formaat” genoemd wordt.

Dit exemplaar van het boekje verscheen in de vierde druk in 2004 en werd uitgegeven bij Uitgeverij Ankh-Hermes bv te Deventer. Het boekje was verkrijgbaar bij de Himalaya Boekhandel (bestaat niet meer) in Amsterdam en wellicht in herdruk verkrijgbaar bij een esoterische boekhandel.

Voor de biowinkel met de Boekenhoek staat een bankje. Daar vond ik enkele gratis boeken.

Eén daarvan een boek met de pretentieuze titel ‘The Secret’ van Rhonda Byrne. Een beroemd boek dat in 2006 in de V.S. van Amerika verscheen in de tiende druk en een jaar later in de Nederlandse vertaling door Ruud van Plassche bij Kosmos Uitgevers in Utrecht en Antwerpen.

secret-mew

Het boek, dat in 2006 verfilmd werd, maakt aanspraak op ‘Het Geheim van Voorspoed en Geluk’ te zijn.

Ha, dachten velen, eindelijk een boek waar ik HET GEHEIM (dat door openbaarmaking niet meer geheim is) dat ik al zo lang zocht, de loper die de SCHATKIST opent waar een van de meest essentiële zaken des levens zomaar te lezen valt in een boek dat hier in te vinden is.

Het geheim luidt: pas de Wet van Aantrekking toe en de wonderen vallen je als vanzelf toe.

De Wet van Aantrekking wil ik niet in zijn geheel afwijzen, maar dient men ook niet als DE WAARHEID te zien. Geen enkel boek verkondigt de Waarheid, durf te twijfelen en te relativeren. Neem de proef op de som en experimenteer er ‘in het klein mee’[1].

Ik sluit mij aan bij de kritiek op de film en dus ook het boek zoals in het volgende citaat uit Wikipedia:

“Critici zien het als een zoveelste spirituele tak van de “instantgeluksindustrie” voor mensen die niet willen leven met pech en tegenslag[2]. Ook wordt erop gewezen dat de leer zeer egocentrisch en materialistisch is, gericht op aardse zaken als succes, hebzucht, rijkdom, geluk, bezit.

Het wordt daarnaast gezien als een cynische leer: wie er niet in slaagt om problemen op te lossen heeft dat aan zichzelf te wijten (het zogeheten blaming the victim).”[3]

[1] Spiegologie, ofwel het ‘fanclubspel’, bekend gemaakt door Willem de Ridder is een methode om te kunnen experimenteren met de principes die overeenkomen met Het Geheim. Zie het als een spel dat je serieus, maar ook lichtvoetig (wel goed geaard, dus niet zweverig) kunt spelen. Veel belangrijker is nog dat je een situatie creëert met een groepje waarin het mogelijk is om elkaar te waarderen zoals je bent. Lief te hebben zoals je bent en dat je elkaar daarin steunt en stimuleert. Speel het en na het spel ‘laat je het los’. Beter dan Ganzenborden of Mens- erger- je- nieten.

[2] Pech en tegenslag horen bij het leven, je kunt ze vaak niet voorkomen of wegmoffelen, dat helpt niet. Een mens is feilbaar en er valt weinig te voorspellen.

[3] De opvatting ‘blaming the victim’ valt te weerleggen. Armoede bijvoorbeeld is het gevolg van een politiek systeem, een gevolg van politieke keuzes. De machtige en rijke elite heeft zich door  de geschiedenis heen altijd goed zijn positie weten te beschermen en te behouden. Daar zijn tal van voorbeelden van te geven. Men kiest niet voor armoede. Uit eigen ervaring weet ik dat armoede en verwaarlozing niet een keus waren van mij en de gevolgen waren van een visualisatie. Net zo min dat mijn depressiviteit en angsten groeiden door er bewust aandacht aan te gegeven. en ze dus ‘aantrok’. Niemand trekt ellende aan. Oorlog en marteling zijn de werktuigen van machthebbers. ‘Blaming the victim’ is een gevaarlijke opvatting en klopt niet met de werkelijkheid.

De ‘Wet van Aantrekking’ werkt af en toe wel, bijvoorbeeld als ik vriendelijk tegen een ander doe, dan zal die ander mij vriendelijk bejegenen. Maar, om dit soort dagelijkse logica tot een universele wet te verheffen gaat wel wat ver. De Wet zou berusten op het principe van ‘alles is energie, ook je gedachten’. Ik twijfel aan deze zogenaamde wetenschappelijke opvatting, maar voor de zekerheid zal ik het navragen.

Dat heb ik inmiddels gedaan (ik heb een echte natuurkundige gevraagd of ‘alles’  energie is, zelfs materie), het klopt! Alles is energie.

De twee boeken die ik zojuist beschreef, ruilde ik op 30 augustus (2016) met het door mij zo geprezen boek Gezelle Brevier, ook al eerder besproken in deze rubriek. Tevens leverde ik Au Pair van W.F. Hermans in, omdat ik een gebonden exemplaar van deze roman eerder op de kop getikt had.

Een sociale functie hebben de kastjes soms ook. Tijdens de boekenruil ontstond er een gesprekje dat ik had met Catrin, een juffrouw uit Canada, waarmee ik van gedachten wisselde over The Secret. We probeerden het geheim van dat boek te doorgronden en kwamen er achter dat het Grote Geheim van het boek is dat het niet strookt met de werkelijkheid.

Boeken, Boeken, Heel veel Boeken…

Deze muurschildering hing boven het boekenkastje aan de Weesperzijde (c) Linda Hartman

Deze muurschildering hangt  boven het boekenkastje aan de  Weesperzijde (c) Linda Hartman

zijn in boekenkastjes op straat te vinden,

zoals bijvoorbeeld het kastje in de Bosboom Toussaintstraat waar ik het volgende boekje aantrof:

Spanish MEWweliswaar in zeer gehavende toestand, maar de methode om je uit de voeten kunnen te maken in het Spaans is zeer gemakkelijk. Het boekje stamt uit 1950. De werkwijze is als volgt: Men ziet steeds 4 plaatjes per pagina en je bouwt gelijdelijk  je idioom op. De beeldtaal die men hanteert is voor iedereen te volgen. Met toevoegingen en combinaties wordt de relatie van de begrippen onderling duidelijk. Als je al wat verder gevorderd bent met deze doe-het-zelf-cursus en je bent al op de pagina´s 66 en 67 belandt, dan ben je terecht gekomen op het volgende:

Boekenkastjesboeken_0009_NEWNa de handleiding volgt ook nog een hoofdstukje over de uitspraak. Veel succes!

Of

zoals ik niet zo lang gelden aantrof tijdens een fietstocht in Landelijk Noord, het poldergebied ten noorden van Amsterdam, een natuurlijk gebied met mooi bewaard gebleven oude dorpjes. Het verschijnsel ‘boekenkastjes’ breidt zich langzaam uit, een goede ontwikkeling lijkt mij.

Beoken en streekproducten naast elkaar

Boeken en streekproducten naast elkaar

P6070018 2015 400 1511 MEW

Het aanbod van 7 juni

 

Streeklekkernijen kunnen heel goed naast boeken aangeboden worden.....

Streeklekkernijen kunnen heel goed naast boeken aangeboden worden…..

Het Jongste Gericht, een essay van Kees vn Leeuwen uit 1979

Het Jongste Gericht, een essay van Kees van Leeuwen uit 1979

Het Jongste Gericht (39 pagina’s) van Kees van Leeuwen is een zelfgemaakt boek dat ik in het boekenhoekje van de Aanzet (ik schreef er al eerder over) aantrof (22-09-2014). Het boekje kocht ik voor 50 cent en is in een oplage van ± 500 exemplaren verschenen in 1979. Het is oorspronkelijk een proces in drie bedrijven, maar in deze editie teruggebracht tot een voorwoord en het derde bedrijf.

Het boekwerkje omvat een essay dat ‘over het recht van alle levende verschijnselen op het leven en de unieke, afschuwelijke vrijheid van de individuele mens dat recht te accepteren, dan wel naast zich neer te leggen. Zo wordt iedere daad een rechtsgeding met rechter, aanklager en verdediger’ gaat.

Dit is het eerste werk dat ik aantref waarop geen enkel auteursrecht berust. Men mag vrij citeren, uitgeven of aanvullen.

Het boek begint als volgt:

STEMMINGDe gehele tekst zal ik te zijner tijd publiceren.

Wat de voorzijde van dit boekje betreft: afgebeeld zijn Anubis weegt een ziel, Thoth, de god der wijsheid, noteert het resultaat (Egyptisch 26ste dynastie).

Het is 11 september 2015, ongeveer half vier en ik doe mijn boodschappen bij ‘De Aanzet’. Ik schreef al eens eerder over deze eigenzinnige biowinkel waar zich een boekenhoek bevindt. De bon vermeldt vier maal ‘non food’ tussen gewogen kaas en bosvruchtenjam. ‘Geen voedsel’ bestaat dit maal uit vier boeken van zeer uiteenlopende genres.

‘KIJKEN EN MAKEN VAN MATERIAAL VAN BUITEN’ door schrijfster M.C. Blöte-Obbes en fotografen R.Bär en J. van Reek.

Kijken en Maken kaft MEWHet boekje is uitgegeven bij Uitgeversmaatschappij W. DE Haan N.V. te Utrecht in het jaar 1955.
De schrijfster wil met het boekje dat kinderen spelenderwijs d.m.v. het knutselen met natuurlijke materialen leren om naar de natuur te kijken.
Materiaal ligt voor het grijpen, maar dan zullen kinderen ernaar moeten zoeken en er met belangstelling naar leren kijken, zo betoogt de auteur in haar voorwoord.

Kijken en Maken _0001_NEW MEWHet tweede boekje uit het boekenhoekje van de genoemde biowinkel is een schoolboekje: ‘Met de jaargetijden mee’ en verscheen bij N.V. W.J. THIEME & CIE, een van de bekendste uitgevers van schoolboekjes.

Jaargetijden_NEWHet werkboekje voor plant- en dierkunde op de lagere school , deeltje III was bestemd voor de zesde klas en kwam uit in 1955.

leerboek_new-mew

En telkens weer dat lezende mannetje…

Blijf de pijlen volgen! ⇑

De Wereld-Bibiotheek, bestemd voor jeugdige lezers van 12 tot 82 jaar bracht in 1955 een boek uit met twee verhalen: ‘Ali Baba en de veertig rovers’ en ‘Aladdin en de wonderlamp’vertaald doorJ.W. Gerhard met illustraties voorzien door H.Granville Fell.

ali-baba-mew aanzetboekjes-110915_0003_new-2015-knp

wereldbibliotheek_0001_new-mew

wereldbibliotheek-mew
Enkele voorbeelden van boekenvormgeving:inge-en-bart-mew

inge-en-bart-schutblad-mew

(1)

(1) Dit boek is een typisch voorbeeld van boeken uit mijn jeugd. Voorbeeld (2) vind ik een lelijke kille vormgeving, over dit boek van NU-goeroe Eckhart Tolle spreek ik later over.

Blijf de pijlen volgen! ⇑

vormgeving_0001_new-mew

(2)

(3) Dit fraai gebonden boekvormgeving_0002_new-mew

(3) Gij en het Leven moderne biologie voor iedereen

is uitgegeven bij Scheltema en Holkema’s Boekhandel en Uitgeversmaatschappij N.V. te Amsterdam is een leerboek over ‘moderne biologie voor iedereen’. Deze derde druk is in 1947 verschenen en uit het Duits bewerkt Dr. S. Dijkgraaf van de Rijksuniversiteit Groningen. Ik trof dit boekwerk aan bij ‘De Boekenhoek’ op 13 november jongstleden.

Geen boek, of toch? Ik vond in mijn geliefde winkel ten bate van het goede doel een ‘boek’ speelkaarten met bijzondere afmetingen. De kaarten zijn langer en smaller dan normaal en de set bevat nog extra ‘boeren’ (symbool C),

kaartspel_0001_new

een joker, eigenlijk een minstreel en een set van 21 kaarten die genummerd zijn van 1 tot en met 21 en een verhaal lijkt uit te beelden.

kaartspel_new-mew

Ik heb nog nooit zoiets aangetroffen en ik ben benieuwd wat deze kaarten betekenen.

Zo, en dan nu schuiven we naar boven en gaan we ons precies een maand terug, namelijk 30 augustus 2016, als ik mij in de Bosboom Touissaintstraat van hoofdstad bevind en bij het boekenkastje een gesprek voer met Catrin op het moment dat ik daar drie boeken inlever, te weten:

Volg de pijlen!⇑

Oude Boekenrubriek

Tijdens mijn zondagse ontbijt luisterde ik  een radioverslag terug over het boek ‘Het juiste spoor’  geschreven door o.a. Cyrille Offermans. Het werk verschenen bij Ons Erfdeel.  

De Vlaams-Nederlandse vereniging Ons Erfdeel vzw wil de cultuur van Vlaanderen en Nederland in het buitenland bekend maken en de culturele samenwerking tussen de Nederlandssprekenden bevorderen, aldus de webstek van de vereniging.                                                                                                                              

Ik begon te twijfelen tussen – tóch de moeite gaan doen om dit boek te kopen, het kon niet toepasselijker,  en te reizen – en dan alsnog ‘gratis’ zo ver mogelijk met de trein proberen te komen, of thuis te blijven. Na enig wikken en wegen besloot ik niet te gaan.

Net voor dat de Week der Boeken begon had ik al een heel mooi boek aangeschaft. Het nieuwe boek van Halil Gür. ‘Vijf magische reizen door het landschap van de ziel’, zo wordt het nieuwste werk, van de Turks Nederlandse auteur omschreven. De bundel heeft als titel ‘De Babykamer’ meegekregen.

Het boek werd 4 maart in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam ( Het IJspaleisboekenparadijs, ook wel OBA) in een bovenzaaltje op de zesde etage gepresenteerd.   Ziek en krakkemikkig was ik, maar ik heb geprobeerd om daar bij te zijn, wat ook gelukt is. Weliswaar te laat voor het officiële gedeelte, maar dat kon mij niets schelen. Toespraken daar houd ik niet van, mits ze natuurlijk van mijzelf zijn. Voor de signeersessie was ik nog op tijd en sloot mij aan in de rij. Halil zag mij staan en onderbrak even het zetten van zijn handtekeningen om mij een hand te geven. Dat deed mij goed.    Maar, om ‘De Babykamer’ te bemachtigen had ik contant geld nodig, en dat had ik niet. Waar kon ik zo snel een geldautomaat vinden?

Verschillende andere hongerigen voor mij in de rij wisten mij niets anders te zeggen dat de dichtstbijzijnde automaat zich in het CS bevindt. De moed zakte mij in de schoenen en het liefst zou ik een biljet van twintig Eurterreur zo vanuit het niets uit de lucht grijpen. Het lukte mij niet.   Een man in de rij merkte mijn wanhoop op en redde mij plotseling uit de nood. Hij wist een ‘geldtruc’ die hij net geleerd had van een bibliotheekmedewerkster.  Op dezelfde etage, net iets buiten de zaal waar het boek ten doop werd gehouden kan men een automaat vinden waar je tegoedbonnen van de OBA met je geldpasje kan kopen.   Vervolgens kan je zo’n bon direct weer terug in een gleuf duwen en krijg je het saldo van de bon in zijn geheel terug, als je tenminste op de goede knopjes drukt.  Met de hulp van de weldoener uit de rij, die het trucje net had uitgevoerd, lukte het mij om, o wonder, tien munten van twee E. uit het apparaat te laten kletteren.  Terug in het zaaltje kocht ik gretig een exemplaar bij een juffrouw van uitgeverij De Geus en ik wachtte mijn beurt af om het boek te laten signeren.

Enkele minuten  later was het mijn buurt  en                                                                      Handtekening Halil 001

schreef hij in mijn boek.

Ik bedankte Halil en nam het boek met liefde in ontvangst. Hierna zocht ik een plaats in de zaal en koos een stoel naast een man die ik vertelde dat ik mijn turkofiele broer eens zou vragen naar de betekenis van Halils boodschap.  De man wilde de tekst lezen en kon direct zeggen wat er stond. “Voor Bart, een dierbare vriend”.                                             

Hij stelde zich voor als de vertaler van het boek, Mark Grobbink  heette hij, en voegde er aan toe dat ‘De Babykamer’ zijn debuutvertaling was.   We spraken nog enige tijd over de Turkse taal en verwantschappeen met andere talen.       Ik nam afscheid van Mark, ook van vele bekenden, en verliet het IJspaleis, een veel te groot en koud gebouw, waar de intimiteit verdwenen is, de bediendes zijn vervangen door automaten en waar je een boek kan lenen en ‘verlengen’ door het in een apparaat te stoppen.

Volgens mij staan er duizenden boeken dagelijks te rillen van de kou in een gebouw dat is ontworpen als een vrieshuis, en moet doorgaan als het onderkomen van een verzameling kunstwerken die als enige bescherming hun eigen kaftje bezitten om de inhoud te behoeden voor onderkoeling.

Negen dagen later, Boekenweek 2012 was al in volle gang, hield de auteur een voordracht over zijn nieuwe schepping bij een Geheim Genootschap, waar ik bij  aanwezig mocht zijn.        De voordracht ging voornamelijk over Magie, een van de belangrijkste thema’s in het werk van Halil Gür. De schrijver deed zijn colbertjasje uit, stroopte zijn mouwen op begon te vertellen.  In diepe concentratie, bijna in trance vertelde hij zijn verhaal.   Als vanzelf rolde er een verhaal uit zijn mond en ontstond er een meeslepend schouwspel waarin dagelijkse belevenissen een magische lading kregen.

Nu wilde ik graag enkele dingen weten uit het boek, maar standaardvragen konden niet gesteld worden, zo begreep ik. Dit boek, maar ook zijn vorige werk (De mooiste heimweeverhalen uit het oosten, uitg. De Geus, 2009) vertelt iets over de Ziel, Karma, Magie en Engelen en als men aandachtig leest, zo stelt de auteur, dan krijg je vanzelf het antwoord op je vragen. Mystiek en magie horen bij het leven, Halil is er mee opgegroeid, er zeer vertrouwd mee. Volgens hem is het leven zonder magie saai. Magie is de peper en het zout van het bestaan. Ik wil weten wat Magie voor Halil betekent. “Magie is het leven als een sprookje beleven”.

“Al sinds mijn kinderjaren ontmoet ik engelen, sjamanen en magiërs. Feit is dat ik uit Zuidoost-Anatolië kom, waar zich een deel van De vertellingen van Duizend-en-een-nacht afspeelt. Die magie en mysteriën krijg je daar met de paplepel ingegoten, of zoals wij zeggen: met de moederborst mee. Waar je mee omgaat, daar word je door besmet.” 

(Citaat uit het persbericht van uitg. De Geus.)

Het boek vertelt je ook dat, wanneer men zich openstelt en bewust is van wat er met je gebeurt, je vanzelf de magie gaat herkennen. Volgens mij is dat ook de boodschap van ‘De Babykamer’.

Deze dag begon mooi, ik bezocht het vogelnatuurreservaat ten zuiden van Het Nieuwe Meer in Het Amsterdamse Bosplan (wel een plan, maar te weinig bos) en wierp daar een zaadbom (bolletje klei met zaad) en genoot ik van de plek en  de geluiden van de weidevogels.   Later wierp ik op nog twee andere plaatsen  in het Bos van die bommetjes.

Ik reed het Bosplan uit en via A’veen fietste ik de stad weer in. Al gauw werd de betovering van het Bos verbroken.    Zodra ik het Vondelpark in fietste werd ik overspoeld, in elkaar gedrukt, door een walgelijke (zomerse) drukte van een bijna hysterische en benauwende hoeveelheid parkbezoekers die de lente ten doop wilden houden. Het waren groepjes jongeren, twintigers en dertigers, geen leeftijdsgenoten, die en masse zijn neergestreken op de gazons van het park. Het massale beangstigde mij meer naarmate ik verder  in noordelijke richting van het park fietste en de dichtheid van de groepjes toenam.       Ik reed gewoon door en probeer mij ervan af te sluiten. Het vreugdegevoel heeft plaatsgemaakt voor spanning en ergernis. “Nu komt ‘het’ niet meer goed, althans, deze middag niet meer.”  Ik voelde wel opluchting op het moment toen ik het park uit fietste, maar de spanning is er nog steeds.   Het is nu ook spitsuur geworden, niet het meest geschikte moment om door de stad te fietsen of er te zijn. Maar ik zet door tegen wil en dank, ik wil naar de Platenzaak in de Utrechtsestraat om mijn fel begeerde CD van Liz Green te gaan kopen. ‘O, Devotion’ heet haar liedjesverzameling en ik durfde hem blind aan te schaffen, ik had al een paar nummers gehoord en vertrouwde er op dat wel verder wel goed zou zijn.

Als ik de CD gekocht heb, wil ik weer naar huis fietsen en ik baande mij een weg door de versmalde (i.v.m. werkzaamheden a.h. tramspoor) Utrechtsestraat en ik reed iverder tot het Rijksmuseum waar ik in de spitsdrukte terecht kwam. Op dat moment schold een automobilist een vrouw als ‘k.hoer’ uit. Al was niet tegen mij bedoeld, maar het deed mij pijn vanbinnen.     Verder, verder, verder. Via Zuid naar huis. Opnieuw een klein stukje Vondelpark, het kan nu wel, de exodus van vertrekkende bezoekers is al in volle gang en heeft voor de nodige uitdunning gezorgd.                                                              Even later als ik de Heemstedestraat  kruis kan ik nog net remmen voor een brommer die te hard rijdt. De bestuurder maakte een gebaar naar zijn ogen  ‘alsof ik iets aan mijn ogen mankeer’ en zag zijn eigen fout niet.       En alweer voel ik de pijn, de pijn waarmee schaafwonden op mijn ziel gezet worden, al ben ik zelf in geen van de gevallen het slachtoffer van agressie.   Gelukkig had  ik een mooie CD in mijn tas en even later bedacht ik dat de avond met Halil de dag zou redden en dat de opgelopen wonden  zouden worden geheeld.

En het gebeurde ook. De magie van die dag bleek toch nog niet uitgewerkt te zijn, maar had zich even verscholen, beter gezegd vermomd. Het werd mij die avond duidelijk wat de auteur met zijn uitspraak bedoelt als hij zegt dat het leven een gigantische goochelshow is, maar dat wijzelf de goochelaars zijn, die soms nog niet alle trucjes kennen.   De gebeurtenissen die ik die middag meemaakte, waren de afleidingsmanoeuvres van de magie die plaatsvond. Nogmaals werd het zaad gezaaid, maar nu  in een verhaal dat Halil ons die avond vertelde. Als een illusionist sleepte hij ons mee in zijn voordracht, gaf veel prijs, maar verklapte niet alle geheimen.

Na deze avond ben ik wijzer geworden en misschien wel een geoefender goochelaar.  Het zal nog blijken, laat het zaad maar eerst ontkiemen, dan zie ik wel weer.    En, Heldere hemel, een novelle van Tom Lanoye ligt nu op mijn werktafel. Ik beloof mijzelf dat ik nimmer nog mijn best zal doen om het Geschenk na te jagen.       Het kost mij te veel moeite en zo’n boekje is waarschijnlijk wel weer in het antikwariaat of de ramsj te vinden. Maar ik heb nu wel een mooi luisterboek, een luisterwerk, aangeschaft: Het leven als een sprookje- van meester-verteller Willem de Ridder.   Het was op de valreep van De Week bemachtigd en het geschenk moest ik aftroggelen van de verkoopster omdat een luisterboek uit Cd’s bestaat en niet uit papieren bladzijden.  Jammer dat het ook zo ging, want enige soepelheid in het denken had ik in deze boekhandel met bewustzijnsverruimende boeken, wierook en krachtige stenen wel verwacht. Het luisterwerk stond NB naast de papieren versie van de verteller in de kast. En een boekje met zo’n titel als Heldere hemel is toch heel erg aantrekkelijk om weg te geven.     Ik had ook een mooie steen uit de vitrine kunnen pakken en dan vragen of ik daar niet het boekje bij kado kon krijgen. Zo’n steen vertelt immers ook een verhaal en dat zeg ik zonder ironie.

De boeken werden open en bloot zo op de toonbank gelegd . Ik vroeg de verkoper of ze als cadeautje ingepakt konden worden. Boeken mogen niet kaal in de tas meegenomen worden.  En boeken zijn altijd een cadeautje voor mijzelf.

Beide verkopers wenste mij veel succes met het cadeau en hoopte dat de ontvanger er veel plezier mee zou hebben. “Dat zal wel lukken”, antwoordde ik hen,  want ik wist wie de ontvanger was en verliet de winkel.

Boekenweek 2011 & andere literatuur 

De Boekenweek duurt elf dagen en vandaag is het (al) de elfde dag, oei, de laatste! Ik heb het boekenweekgeschenk ‘De Kraai’ van Kader Abdolah van een student in het studentencafé gekregen. Zo kon ik afgelopen zondag dubbel gratis met het boekje met de trein reizen.

Ik heb tot nu toe alleen nog maar antikwariaten bezocht en nog geen ‘gewone’ boekhandel. Bij mij begon de Boekenweek al eerder in de Oudemanhuispoort waar ik het met de boekverkoper van de ‘Gulden Piek’ het had over het niet bestaande boekenweekgeschenk van de antikwariaten. Wel heeft hij de boekenweekgeschenken van de afgelopen jaren. Ik vond er een aantal onder een stapeltje boeken in één van de boekenkisten die in het onoverdekte gedeelte van de poort te vinden is. Daar trof ik het geschenk uit 1955, ter gelegenheid van de twintigste Boekenweek. Op Schrijversvoeten door Nederland heet het en is geschreven door Clare Lennart. Het boekje werd uitgegeven door de Vereniging ter bevordering van de belangen des boekhandels.  Clare Lennart doet verslag van de bezoeken die zij aflegde bij vijftien auteurs die verspreid door het land woonden. Erg boeiend vond ik de verslagen niet, maar als verzamelobject is het best een leuk boekje, vooral om de mooie vormgeving.

Boekenweekgeschenk 1955 MEWEen ander boekje dat ik wél tijdens deze Boekenweek en ook in de Poort aantrof was een Prisma woordenboek met Neologismen, nieuwe woorden in de Nederlandse taal, verschenen in 1984. Het bevat een woordenlijst van nieuwe woorden, nieuwe uitdrukkingen en nieuwe betekenissen van bestaande woorden die sinds 1970 in onze taal gebruikt worden.

En het zijn er erg veel: 211 pagina’s beslaat de lijst die met ‘aandachtsgebied’ begint en met ‘zwartjoekel’ eindigt. Ik zal t.z.t. nog eens wat meer aandacht aan deze lijst besteden, ik heb veel van dit soort woorden en uitdrukkingen sinds mijn jeugd gehoord of gelezen. Hoe taal toch snel kan veranderen, ook daar kom ik nog een keer op terug.

Verder nog aangeschaft: drie drukken van MEI van Herman Gorter. Nu heb ik er totaal vijf:de 6e (W.Verssluys, 1921); de 12e (C.A.J. van Dishoeck, 1969[aanschaf de Poort, dit jaar]); een druk uit 1996(Ooievaar); eentje uit 1994(Querido); en één uit 1956(Ooievaarpocket). In De Kraai van Kader Abdolah wordt gerefereerd naar MEI, waar de verteller van het verhaal, de hoofdpersoon de eerste strofe citeert van het gedicht. Tot mijn grote verrassing las ik tijdens de gratis rit in de trein deze strofe van dit prachtige gedicht. Veel MEI deze week.

Een week geleden(zaterdag) reisde ik naar Zutphen. Daar kocht ik uit deKaleidoscoopserie(no. 4)twee boekjes: De Arme Hemdenmaker van Valery Larbaud , vertaald door Eduard du Perron en Het pistoolschot van A.Poesjkin, ook uit deze serie(no.5). Bovendien trof ik in dezelfde bak een singeltje uit 1962 aan van Wim Sonneveld en Godfried Bomans. Afgelopen vrijdag kocht ik bij de Gulden Piek ‘De Verpletterende Werkelijkheid’ van Maarten Biesheuvel, een verhalenbundel uit 1979, tweede en tevens laatste druk, want zijn boeken worden niet meer herdrukt en zijn alleen nog maar antiquarisch leverbaar. Mijn verzameling ‘Biesheuvels’ is weer wat completer.

Nu ben ik uitgekocht in mijn eigen ‘Antikwariatenboekenweek’. Waarom bestaat er eigenlijk geen dergelijke boekenweek? Wellicht overbodig. Misschien maar goed ook. Nostalgische snuffelaars komen toch wel aan hun trekken.

Wordt vervolgd.  Maart 2011.

Het Kindergoochelboek en andere boeken

Het is al juli en intussen is er veel gebeurd. Op 15 april vondin Amsterdam de ‘Boekennacht’ plaats. Nou ja, ‘nacht’. Net zo min als de ‘Museumnacht’ ’s nachts plaatsvindt, maar het klinkt aantrekkelijker en wordt in andere plaatsen en maar ook bijvoorbeeld in Hongarije zo genoemd: Múzeumok Éjszakája.

Múzeumok Éjszakája

De Boekennacht met als thema De Ontdekking leverde mij 1 nieuw boek op: Stil de Tijd, pleidooi voor een langzame toekomst, van Joke Hermsen. Mijn nieuwsgierigheid voor dit boek werd gewekt door een interview met haar door Wim Brands en later in Een Kamer in het Verleden n.a.v. wat zij over Simeon ten Holt vertelt.

Later meer hier over.

Verder nieuwe aanwinsten: ‘Het Parfum’ van Patrick Süskind(1985), vertaling en achttiende druk uit 1992. Een beroemd boek, al had ik er nog nooit van gehoord tot het moment dat de boekverkoper van de ‘Gulden Piek’ mij erop attendeerde toen wij het over geuren hadden. Het boek gaat over een geurenverzamelaar in de 18e eeuw in Frankrijk die een moord pleegt op een jong meisje omdat zij de perfecte geurencombinatie bij zich droeg. Het hele boek door worden er geuren beschreven en opgesomd. Al op de eerste pagina wordt de stank in de steden beschreven en later in Parijs. Een opsomming van bijna een pagina lang,  het is geen uitzondering in het boek. Alles en iedereen heeft een geur of stinkt.   Citeren van geurbeschrijvingen heeft geen zin, dan kan je net zo goed het hele boek citeren. Ik vind het een fascinerend en knap geschreven boek, maar wel eentje die ik in het Duits zou willen lezen. Ik denk dat het prachtige woorden bevat.

Over ontdekkingen gesproken: enkele weken geleden ontdekte ik aan de overzijde(t.o. het standbeeld van Rembrandt) van de Amstel een nieuw terras: Klarenbeek met een boeren theetuin.   Een mooi terras bij de boerderij Klarenbeek uit 1604. Nu is de boerderij een ‘zorgboerderij’, een plek, waar ‘mensen met een beperking’ (tja, welke beperkingen? die heb ik ook…) kunnen werken in de theetuin en biologische groente verbouwen die daar ook verkocht wordt.   In het gangetje bevindt zich een boekenplank waar je boeken mag meenemen en zelf je overtollige boeken mag neerzetten.   Ik nam er twee mee: Het Kindergoochelboek door Ruth Dirx en  Fritz Mareck, een vertaalde uitgaveuit 1970(Adri de Waard), oorspronkelijk in het Duits uitgegeven bij Fackelträger-Verlag  Schmidt-Küster GmbH Hannover.

 (c) Dirx/Mareck 1969                                                                               (c) Dirx/Mareck 1969

Het boek komt in mijn goochelboekenverzameling te staan. En nu kan ik ook beter weer een antiquariatenplank inrichten, dan zet ik ze in volgorde van aanschaf met plaats en datum bij elkaar. De boeken horen bij elkaar, ze vertellen gezamenlijk een verhaal. Ogenschijnlijk heeft Het Kindergoochelboek niets met Poespas van Simon Carmiggelt te maken, maar dat hebben ze wel. Ik laat dat nog wel weten.

De weggeefbibliotheek, ik zie ze steeds meer, ook de zeer goedkope en kleine boekenantiquariaten, zoals de al jaren bestaande Vensterbankboekhandel van Sporadisch Antiquarisch. Boeken van 1 piek staan in een buitenvensterbank. Het geld voor een boek kan je gewoon in de brievenbus gooien. In het restaurantschip ‘Het Einde van de Wereld’ (Amsterdam) staat ook een kast waar je boeken mag meenemen.    Ook gratis op te halen en eventueel ook te brengen boeken kan men bij de Weggeefwinkel. Daar is een aardige boekenplank te vinden.   Dit begint al aardig op de boekenkasten-en-vensterbank-rubriek te lijken.       Ik ben benieuwd waar er nog meer van dergelijke boekenplanken –en vensterbanken of nog mooiere plekken te vinden zijn en of ik ze ook in het buitenland kan aantreffen.

Een zeer bijzondere weggeefbibliotheek is op het Beursplein in Amsterdam te vinden waar sinds 19 oktober  een bibliotheekkast geplaatst is op het aktiekamp van de ‘Occupy Amsterdam’ beweging. Deze beweging maakt onderdeel uit van de wereldwijde ‘Occupy’ beweging die momenteel (20/10/11) in duizenden steden plaatsvindt.

Sinds de verhuizing begin dit jaar (2012) van CREA,  het cultureel studentencentrum van de Universiteit van Amsterdam(UvA), is in het café een boekenhoek te vinden waar je boeken mag ruilen. Veel boeken met wetenschappelijke onderwerpen, maar ook romans zijn daar  (soms) te vinden.

Vervolg over boekenkastjes juli 2013

 4 juni ‘s avonds fietste ik langs Sarphatipark 127 en zag tot mijn verbazing dat de ‘Vensterbank’ was opgeheven en  dat ik het vertrouwde luifeltje er boven  niet aantrof.        Op de vensterbank trof ik slechts drie boeken aan, een armzalig restant.

Het eerste boek ‘De Sneeuwtijger’ van Desmond Bagley  (jaartal?) gaat over een afgelegen mijndorpje in de bergen van Nieuw-Zeeland, dat plotseling opgeschrikt wordt door de sneeuwtijger. Binnen enkele seconden wordt het dorp door een lawine weggevaagd. Ian Ballard, manager van een miljardenconcern, speelt een belangrijke rol in de gebeurtenissen waarmee de overlevenden van de ramp te maken krijgen.

Sneeuwtijger MEW

Het tweede boek ‘Make Way for Ducklings’ is een prentenboek, een getekend verhaal, een kinderboek, over de avonturen van acht kleine eendjes in de stad Boston. (……………………………..)

Ducklings MEWBoek drie is wat mij betreft het meest bijzondere, maar voor mij nagenoeg onleesbaar omdat het een Russisch boek is, al kan ik het Cyrillische opschrift wel ontcijferen. De Nederlandse titel is Anti-Dühring en geschreven door Friedrich Engels. Het werk die is in de vorm van een PDF verkrijgbaar en heeft in die vorm de ondertitel De heer Eugen Dührings omwenteling van de wetenschap meegekregen.

Schutblad MEWMaar, ruim een week geleden fietste ik weer langs het pand en zag er verschillende briefjes hangen, ééntje was afkomstig van de ‘vensterbankeigenaar’ met een heugelijke mededeling erop. De Vensterbank zou verhuizen naar nummer 123.

En nu hangt er bij nummer 123 een soort luxe uitgevoerd vogelhuisje met puntdak, waarin zich enkele boekenplanken bevinden. Helemaal onderin ligt een verzameling strandspeelgoed. Het hoort er niet in thuis, wel in de Weggeefwinkel .

Ik fiets vaak door de Bosboom Toussaintstraat. Aha, al weer een boekenkastje, gelijkend op het Sarphatiparkkastje. Iets eenvoudiger, maar ook een vogelhuisje met planken er in. Ik heb even gekeken, maar nog geen boek meegenomen. En nu niet vergeten dat er aan de Weesperzijde ook een boekenkastje te vinden is. Dit kastje is vrij groot en erg luxe voor zijn soort: een echte kast met glazen deurtjes ervoor.

In deze kast trof ik een heel erg leuk boekje aan: ‘De Taalshow’. Het is vernoemd naar het radioprogramma met dezelfde naam en is in 1979 uitgegeven door Het spectrum.

De Taalshow MEWEerder trof ik in het Sarphatiparkkastje de Oosthoek-Times Wereldatlas uit 1973 aan. In dat boek vond ik een briefje met een foto. Het briefje, op 22 januari 1996 geschreven door een studente uit Groningen, L. genaamd,  is aan haar oma gericht en gaat over een project waar de zij aan meewerkt.

Koome_0001_NEW

De foto is een afbeelding van een boekhandel die dezelfde naam draagt als de oma van L.  Het adres van de oma staat in de brief. Conclusie: Oma heeft een boekhandel en deze is, als die nog bestaat te vinden in Koog a.d. Zaan.

De boekenkast in de Bosboom Toussaintstraat leverde mij het boek “Zwanen schieten’ van Hella Haasse op.

Zwanen schieten MEWIk citeer uit de voorflap: In Zwanen schieten  worden feiten uit haar eigen familieverleden bron van speculatie. Niet de feiten zelf zijn belangrijk, maar de associaties die zij oproepen en het proces van verandering en herschepping, dat de herinnering aan de feiten ondergaat.”

In de Buurtboerderij vond ik op de boekenplank van de weggeefwinkel ‘Bomen in de Winter’, gids voor het herkennen van bladverliezende bomen en struiken tijdens hun rustperiode.

Bomen MEWDeze bomengids is samengesteld door Wouter der Herder en Claerisse van Veen is uitgegeven bij Zomer & Keuning in Ede(1980).  Deze rijk geïllustreerde gids(256 pag.) omvat een verzameling van ruim 80 soorten bomen met uitgebreide beschrijvingen. Voor mij als boomliefhebber een gouden vondst.

Taalwetenschap MEW

Op de achterzijde van deze aulapocket kam men lezen dat de helft van de  tekst gewijd is aan taalverschijnselen als fonologie, grammatica en semantiek en verder wordt er in dit boekje aandacht besteed aan de ontwikkeling van linguïstische opvattingen van De Saussure, Bloomfield en Chomsky. De pocket is in 1970 uitgegeven door Uitgeverij Het Spectrum N.V. Utrecht/Antwerpen. Aulapcket nr. 448.

En op blz. 58 vond ik het volgende kaartje:

Boek_0002Voorzijde

Boek_0003 AchterzijdeBladzijde 58 gaat over het saussuriaanse principe. Dat kan ik niet in een paar woorden uitleggen, daar zult u het boekje voor moeten lezen.

Homerus copy

Dit boek, interessant voor degenen die Grieks op school gehad hebben is in 1958 verschenen bij J.B. Groningen, Djakarta. Het exemplaar dat u nu voor u ziet is de herziene dertiende druk door dr. J.A. Schuursma, destijds rector van het Amsterdamse Vossius Gymnasium.

Het onderstaande boek geschreven door Shakti Gawain over intuïtie werd gekocht in de Himalaya New Age Boekhandel, een winkel met theehuis dat jammer genoeg op 1 maart 2012 gesloten moest worden wegens huurproblemen.

Intuitie MEWVeel van dit soort ‘nieuwetijdsboekhandels’ zijn verdwenen, juist in een tijd dat de behoefte toeneemt om ‘bewuster te gaan leven’, en dat spirituele ontwikkeling voor een groter wordende groep mensen een belangrijke plaats in hun leven inneemt.

Intuïtie is een goed boek voor degenen die kennis willen maken met dit fenomeen. We zijn allemaal intuïtief en het boek kan een handleiding zijn om de mogelijkheden van dit verschijnsel te ontdekken en toe te passen.

 

‘Geschreven portret’ van Tom Lanoye, een geschenk van de bibliotheken tijdens de Boekenweek van 2012. Over deze week is meer te lezen in dit weblogboek.

Ik vond dit boekje in de boekenkast van Het Einde van Wereld. De veelzijdigheid van deze kunstenaar wordt in een aantal hoofdstukken aan het licht gebracht.

Van het Einde van de Wereld naar het Andere Einde van De Stad. De Buurtboerderij. In  vrij grote gerubriceerde boekenkast zag ik De Kleine Winkler Prins Encyclopedie in 20 delen uit 1978 staan. Voor encyclopedieën heb ik van jongs af aan een zwak gehad. Ik houd van naslagwerken. Deze puntgave serie boeken telt in totaal 6312 pagina’s en ik schat minstens 45.000 artikelen en ongeveer 6000 afbeeldingen.

De Kleine Winkler Prins Encyclopedie in 20 delen uit 1978

 

Citaat bij de tweede druk: “Het feit dat een tweede druk reeds zo spoedig noodzakelijk was, bood de redactie de gelegenheid de KLEINE WINKLER PRINS IN KLEUR geheel bij de tijd te brengen(*).

De redactie hoopt dat deze encyclopedie voor velen een betrouwbare informatiebron zal blijken.”

Worden er eigenlijk nog wel encyclopedieën in boekvorm uitgegeven? We hebben nu Wikipedia, maar wat is de kwaliteit van dit naslagwerk waar iedereen aan mee kan werken?

Later meer over naslagwerken.

(1/10/13) Geen boekenkastje, maar wel boekenverkoopplanken, je zou het een boekenkastje kunnen noemen, is te vinden in de biovoedingsmiddelenwinkel ‘De Aanzet’(*). Deze zeer uitzonderlijke winkel met biovoeding en huishoudelijke artikelen heeft sinds de verhuizing van de Frans Halsstraat naar de 1ste Jacob van Campenstraat een leeshoekje met tweedehandse boeken, die je daar kan lezen, maar ook kan kopen. De prijzen zijn vanaf 50 cent tot enkele euro’s en de opbrengst wordt besteed aan een goed doel.

Ik zag daar een boek, precies het koren op mijn (boeken-)molen, de ‘Grote Stilte Atlas van Nederland’(Uitgeverij Balans 2002, ISBN 9050184685) gaat over stille plekken in Nederland. Enkele plekken zijn opgeheven, zoals het stiltemuseum in Amsterdam (pag.196).

Het hele archief van het museum is nu te vinden in het Karl Ernst Osthausmuseum, in het Duitse Hagen, hartje Ruhrgebied.

Het staat bekend als het Museum voor Museums, het is een weeshuis voor opgeheven musea. Daar ligt nu dus het Stiltemuseum, zwijgend over wat het allemaal te vertellen heeft.

Zo valt te lezen in het Volkskrantartikel uit het Volkskrantarchief van 21 december 2002.

De meeste stilteplekken zijn te vinden in kerkgebouwen, meditatiecentra en hofjes. En daarvan bestaan de meeste nog wel.

En ik heb ook al een boekendoos aangetroffen bij Zaal 100. Ik ben er al een tijdje niet meer  geweest en ik kan niet zeggen of de doos van blijvende aard is. Duidelijk is in ieder geval dat er op veel plaatsen in de stad of net daar buiten men graag af wil van het boekenoverschot. En dan van de nood een deugd maakt omdat anderen er plezier van hebben.

In de doos vond ik:

Zomer, zon , zee… en de boeken van de De Geus. Fragmenten uit de acht mooiste boeken om deze zomer te lezen.

De Geus zomer 2008_NEWDit boekje bevat fragmenten van acht romans bij de Geus uitgegeven in 2008. O.a. Milena Agus, Françoise Chadernagor en Agnès Desarthe geven acte de présence in deze bundel.

Ik zal de schrijfsters even aan u voorstellen.

Milena Agus: “Schrijven is te vergelijken met hoe ik eet” is een citaat van de in 1974 geboren Genuaanse. Dan ben ik benieuwd hoe haar eetgewoontes zijn. Daar kom ik natuurlijk alleen achter als ik het fragment van het ‘Het huis in de via Manno’ ga lezen en het dan mogelijkerwijs zal verslinden. In ieder geval zijn een aantal van de genoemde boeken terug te vinden in […]. Ik wens u alvast een smakelijke maaltijd toe.

Françoise Chadernagor: ‘De dochters van Olga’ is de titel van het boek waarvan Françoise( Frankrijk, 1945, afstammend van Franse vrijmetselaars en  een Indiase slavenfamilie) zelf beweert dat “het een boek vóór vrouwen over vrouwen is om de mannen te pesten”, dus dit verhaal is het bespreken niet waard, want voor feministische   apartheid moet je geen reklame maken.

Agnès Desarthe: We eten even verder met Agnès. Haar fragment is afkomstig uit de roman ‘Eet me’ waarin het hoofdpersonage Myriam een restaurant begonnen is.

Wordt vervolgd.

© Simon Trap voor MEW 2014