Terugblik

Het werden er meer dan 600…

Dat was op 20 september 2017. Vervolgens drukte ik op:

Het gevolg was:

En daarna kwam op 11 oktober 2017 het bericht dat ik nummer 1 was geworden. Op 1 november tekende ik het huurcontract en op 11 novemeber verhuisde ik met een 21-kuubvrachtauto naar mijn nieuwe huis in mijn nieuwe stad. Op 12 november begon ik met mijn huis op te knappen en in te richten. Een proces dat nog steeds gaande is, net zoals de groei van mijn  nieuwe sociale kring.

Vaarwel…Buitenveldert!

En vandaag is het de elfde november 2018, precies 1 jaar nadat  ik mijn inboedel van mijn hoofdstedelijke woonkot overbracht naar mijn provinciaalse paleis dat ik eerder als volgt omschref:

“Mijn nieuwe huis is twee keer zo groot als de etage, dat schimmelhok, die gatenkaas waar rivierlandschappen zich aftekenden op de muren, deze zogenaamde woning, gemaakt van natte biskwie wegzakkend in het zompige veen, die ik daar tegenover het Bosplan achterliet (meer Plan dan bos, als Amsterdammers drie bomen bij elkaar zetten noemen zij het al een bos……).” Citaat uit mijn ‘kersttoespraak’ op 22 december 2017 op de vrijwilligersboot die pretendeert ‘Het Begin van Alles’ te zijn.

Nog even ter herinnering mijn oude uitzicht:

Auto’s in de modder…..het zou nooit meer goed komen………

En al mijn huisvrienden gingen mee.

Toen nog verpakt in plastic…

Chriet Titulaer, een van mijn jeugdidolen. Foto Wikipedia, publiek domein.

Eigenlijk wilde ik een foto van Chriet uit het boek dat ik al jarenlang (zie schutblad onder) in mijn bezit heb laten zien, maar in verband met auteursrechten kan dit waarschijnlijk niet. Wel een afbeelding van dat boek dat ik eens op een verjaardag kreeg.Gegevens: uitgave van Agon Elsevier 1976, ISBN 90 10 10584 9.

Let eens op de datum…ik zag het later pas!

Hoe symbolisch kan een foto zijn? Het lag er echt zo, niet geënsceneerd. Elk detail van deze foto heeft betekenis.

In een verhaal schreef ik op mijn oude adres:

“Als ik de straat op ga, dus eerst de trap af, sloten opendraaien, de deur openen (de brievenbus is al half open en kleppert),

toont zich een aparte wereld.

Het felle zonlicht komt mij tegemoet en ik zie een deel van mijn tuintje. Het zonlicht lijkt van links te komen en ziet er ongewoon fel uit, alsof er geen bomen meer staan, alsof alles wat eerst ter linkerzijde stond verdwenen is.” Uit: ‘De wereld is knettergek’. Zie verder bij ‘Verhalen’.

Mijn zijtuintje dat in het genoemde verhaal nog het trieste decor vormde waar krankzinnigen oneigelijk gebruik van maakten werd vervangen door een bloementuin met veel soorten en een niet te stuiten bloei.

Zicht op mijn nieuwe tuin deze zomer

Wordt vervolgd.

Dit bericht is geplaatst in Nijmegen. Bookmark de permalink.