2018

Alle rechten voorbehouden. © Culturele Verschijnselen 2018. Zie ook de pagina over auteursrechten.

Een beetje eenzaam is het hier wel, met anderen oud en nieuw vieren is toch wel wat leuker.

“Ach, ik zie wel”, was de gedachte. Er is geen drank, er zijn geen andere middelen om onder invloed van te raken. Dat was gisteren al en ik had besloten om maar weer eens voor de zoveelste maal met die middelen te stoppen. Ik heb mijn hapjes, ook een vruchtensap, oliebollen heb ik gegeten, de kerstboomlichtjes zijn aan en ik luister nu al ruim een half uur naar muziek van Klaus Schulze, echt oudejaarsmuziek, bij de concertzender. Maar de feestelijke sfeer ontbreekt toch wel een beetje. Samen met anderen is zo’n avond als deze nou eenmaal geslaagder. Ik moet het er maar mee doen.

Een beetje melancholisch  en toch:

Actualisering: Terugblik.

Tot twaalf uur viel het wat tegen, de avond van het oude jaar. Veel vuurwerk om mij heen. Het enige dat ik kon doen op het tijdstip dat onze jaartelling in getal toeneemt (daar  valt het nodige nog over te zeggen…….) was om enkele mensen te bellen, anders stond ik hier maar in  mijn eentje in de deuropening met armzalige sterretjes die het nauwelijks deden. Gelukkig kon ik mijn broer bereiken en later anderen. Straatbewoners lieten zich niet zien en bij één paar aan de overkant waar ook nog het licht brandde en ik aanbelde, werd er opengedaan en kon ik ze geluk wensen.

Later ben ik het avontuur gaan zoeken en in de buurt waar het meeste vuurwerk afgestoken werd vond ik gezelschap en een paar glazen met iets dat op champagne moet lijken. Na het vuurwerkspektakel ging ik een wandeling in de buurt maken en kwam ik uiteindelijk bij een bruin buurtcafé terecht en stapte er naar binnen om toch nog wat vertier te hebben. Ik ging aan de bar zitten in de kroeg waar bijna iedereen elkaar leek te kennen en  waar het nogal ‘volks’ van karakter is. Er bevond zich een kleine dansvloer waar gasten op door de mangel gehaalde hits en meezingnummers zich vermaakten. Uiteraard ontbrak het nummer Y.M.C.A. van Village People niet en kon men verzoeknummers op bonblaadjes schrijven en deze in een emmertje op de bar gooien. Als je favoriete nummer al niet tien maal eerder was aangevraagd, dan had  je kans dat het door de jongen achter de bar met de muziekcomputer gedraaid zou kunnen worden. Na enkele glazen bier vond ik het volksfeest wel weer genoeg en ging ik naar huis terug, wat ook nu weer in mijn huidige woonplaats een schrikbarende korte afstand is  om te overbruggen¹. Eindelijk eens geen vermoeiende nachtelijke fietstocht waar geen eind aan lijkt te komen. Enkele minuten later rondde ik de avond af met al weer een sapje en een hapje en ik zette Klaus Schulze maar weer eens op.

¹ Al eerder sprak ik in een voordracht voor mijn ‘oud-vrijwilligerscollega’s nog niet zo lang gelden over de verschillen tussen mijn oude en huidige woonplaats. Bijvoorbeeld dat de afstanden enorm geslonken zijn.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Aandacht. Bookmark de permalink.