Zomerse taferelen

Zicht op Ransdorp. Klik op de kerktoren.

Waar ligt Ransdorp?  In Landelijk Noord. Dat is het beschermde landelijke gebied grenzend aan Amsterdam noord en behoort bij de gemeente Amsterdam. Het gebied omvat 5 dorpen (3 met beschermd dorpsgezicht) en twee buurtschappen. Ik vind dit gebied het mooiste en interessantste fietsgebied in de nabijheid van de hoofdstad. Jammer genoeg fiets ik er veel te weinig omdat ik er te ver vanaf woon. Tussen mijn woning en dit natuur- en cultuurgebied, een omgeving die mij een ‘buitengevoel’  geeft, ligt een  te groot deel  van de stad. Om in Landelijk Noord te komen duurt het anderhalf uur.  Om er naar toe te gaan roept te veel weerstand op. Maar, als ik er weer ben na  een lange tijd  dan ontstaat er bij mij een enorme opluchting en valt er veel spanning en stedelijke troep van mij af.  Het is onmogelijk om  de stad en andere stedelijke elementen weg te poetsen uit je zicht, maar de ruimtelijkheid van het gebied schept afstand tot de wereld waar ik niet meer in terug wil komen. En telkens weet ik dat ik de bruggen bij Schellingwoude (dat nog net, nèt bij Landelijk Noord hoort, maar tegen Noord schampt) over moet fietsen omdat ik nog steeds in een bouwvallig schimmelhok helemaal aan de andere kant van de stad woon. Tegenover de voortuin van Scheepshel waar ruim 173.000 passagiers¹ per dag op reis moeten, om zij zo nodig in Istanbul of Budapest hun geld willen verbrassen aangezien de rotzooiwinkel de ‘AMEH’ begint te vervelen. Bijna elke minuut daalt of stijgt er een toestel.

¹ Dat is net zoveel als het inwoneraantal van de gemeente Nijmegen.

Maar nu is het herfst. En mijn uitzicht gaat veranderen. Het duurt nog enkele weken en dan is het zo ver. Ik zal dan eindelijk mijn lang gekoesterde wens realiseren: ik ga verhuizen.

Wordt vervolgd.

Over enkele dagen is het zover, dan is het de 11de van de 11de.  Nee dit jaar niet weer een carnavalslied, maar een ander lied. Ook geen lied van Sint Maarten. Maar een afscheidslied en een verwelkomslied. Afscheid van mijn woonplek.

Afscheid van andere plekken. En mensen. En het uitzicht.

Zoals het was…..

Geen modderige parkeerplaats²,

of een autobaan…..,

nee, mijn uitzicht is nu een rustig oud straatje,  zonder verkeer en overvliegend tuig³.

Tot zover de Zomerse Taferelen, het is nu al bijna winter en volgens onze Nationale Koninklijke Weersdienst is de winter al begonnen. Gisteren leek het inderdaad al een beetje winter wat de temperatuur betrof, maar ook de berijpte ruigte langs de Waal gehuld in een dikke mist zorgde voor een winters en ook mooi decor tijdens een korte wandeling.

² Weliswaar een tijdelijke toestand omdat de grote parkeerplaats t.o. de  Roeibaan opgeknapt werd, maar ook buiten die uitzondering kwam het regelmatig voor dat het gras als gras bedoeld een uitwijkplaats van een auto-overschot dienst deed.
³ Het Scheepsheltuig vloog meestal zo laag dat ik nik bijna in de raampjes van deze vliegmachines kon kijken.
Dit bericht is geplaatst in Zomerse taferelen. Bookmark de permalink.