Blik op Oneindig

 

 

 

 

Blik op de Stad

 

Geplaatst in Aandacht | Reacties uitgeschakeld voor Blik op Oneindig

Blik op het heden

Alle rechten voorbehouden. © Culturele Verschijnselen 2019. Zie ook de pagina over auteursrechten.

2019

Als je durft om je heen te kijken en je beseft dat windmolens en zonnepanelen de schrijnende pijn van extreme armoede nooit zullen bestrijden, als je het lef hebt om daarnaar te handelen, je de moed hebt om je vastgelopen gedachtes eens op een ander spoor te zetten en je een echte held wilt zijn en je niet meer te laten beïnvloeden door de machten om je heen, klik dan op het bovenste plaatje om eens dat andere verhaal te lezen dat nog steeds niet is uitverteld, maar waar zelfgenoegzame wereldredders geen oog voor hebben. U hopelijk wel!

Geplaatst in Armoede, Kapitalisme | Reacties uitgeschakeld voor Blik op het heden

Vooruitblik

Geplaatst in Het Begin | Reacties uitgeschakeld voor Vooruitblik

Terugblik

Het werden er meer dan 600…

Dat was op 20 september 2017. Vervolgens drukte ik op:

Het gevolg was:

En daarna kwam op 11 oktober 2017 het bericht dat ik nummer 1 was geworden. Op 1 november tekende ik het huurcontract en op 11 novemeber verhuisde ik met een 21-kuubvrachtauto naar mijn nieuwe huis in mijn nieuwe stad. Op 12 november begon ik met mijn huis op te knappen en in te richten. Een proces dat nog steeds gaande is, net zoals de groei van mijn  nieuwe sociale kring.

Vaarwel…Buitenveldert!

En vandaag is het de elfde november 2018, precies 1 jaar nadat  ik mijn inboedel van mijn hoofdstedelijke woonkot overbracht naar mijn provinciaalse paleis dat ik eerder als volgt omschref:

“Mijn nieuwe huis is twee keer zo groot als de etage, dat schimmelhok, die gatenkaas waar rivierlandschappen zich aftekenden op de muren, deze zogenaamde woning, gemaakt van natte biskwie wegzakkend in het zompige veen, die ik daar tegenover het Bosplan achterliet (meer Plan dan bos, als Amsterdammers drie bomen bij elkaar zetten noemen zij het al een bos……).” Citaat uit mijn ‘kersttoespraak’ op 22 december 2017 op de vrijwilligersboot die pretendeert ‘Het Begin van Alles’ te zijn.

Nog even ter herinnering mijn oude uitzicht:

Auto’s in de modder…..het zou nooit meer goed komen………

En al mijn huisvrienden gingen mee.

Toen nog verpakt in plastic…

Chriet Titulaer, een van mijn jeugdidolen. Foto Wikipedia, publiek domein.

Eigenlijk wilde ik een foto van Chriet uit het boek dat ik al jarenlang (zie schutblad onder) in mijn bezit heb laten zien, maar in verband met auteursrechten kan dit waarschijnlijk niet. Wel een afbeelding van dat boek dat ik eens op een verjaardag kreeg.Gegevens: uitgave van Agon Elsevier 1976, ISBN 90 10 10584 9.

Let eens op de datum…ik zag het later pas!

Hoe symbolisch kan een foto zijn? Het lag er echt zo, niet geënsceneerd. Elk detail van deze foto heeft betekenis.

In een verhaal schreef ik op mijn oude adres:

“Als ik de straat op ga, dus eerst de trap af, sloten opendraaien, de deur openen (de brievenbus is al half open en kleppert),

toont zich een aparte wereld.

Het felle zonlicht komt mij tegemoet en ik zie een deel van mijn tuintje. Het zonlicht lijkt van links te komen en ziet er ongewoon fel uit, alsof er geen bomen meer staan, alsof alles wat eerst ter linkerzijde stond verdwenen is.” Uit: ‘De wereld is knettergek’. Zie verder bij ‘Verhalen’.

Mijn zijtuintje dat in het genoemde verhaal nog het trieste decor vormde waar krankzinnigen oneigelijk gebruik van maakten werd vervangen door een bloementuin met veel soorten en een niet te stuiten bloei.

Zicht op mijn nieuwe tuin deze zomer

Wordt vervolgd.

Geplaatst in Nijmegen | Reacties uitgeschakeld voor Terugblik

Speelweide

Dit zijn vondsten uit de Speelweide.

Afkomstig uit het laatste huis van mijn moeder waar zij ongeveer twaalf jaar gewoond heeft. De beganegrondwoning was ongeveer drie maal zo klein als het Grote Muizenpaleis in de burgemeester Verdaasdonkstraat en een zo groot mogelijk deel van de oorspronkelijke inhoud van het Krantenkasteel (zo werd het ook genoemd) werd  zorgvuldig overgeheveld naar de nieuwe locatie. Het resultaat van de inrichting in de benedenwoning was minder avontuurlijk dan voorheen op het oude adres. Ook de omgeving, de buurt in de buitenwijk ‘De Ontheemden’  was totaal niet te vergelijken met de jarentwintigbuurt waar mijn moeder tientallen jaren gewoond had en er geworteld was.

De vondsten, het zijn voorwerpen, boeken , meubels, huisraad, schilderijen, speelgoed en nog veel meer zijn ooit meeverhuisd uit het Muizenpaleis, maar achtergebleven in het huis aan de Speelweide en voornamelijk bewaart als herinneringen  en vastgelegd op foto’s. Wat is er met dat restant, deze verzameling zoals ik eerder opsomde gebeurd? Waar is het allemaal gebleven?

Nu lees ik ‘Reis door mijn kamer’ van Maarten Biesheuvel en hij vertelt over een verloren boek en een horloge. Dat herinnerde mij aan de vele kostbaarheden die verloren zijn gegaan na het leegruimen van ‘Huize Speelweide’. Ik heb gelukkig nog wat kostbaarheden kunnen redden, de rest bestaat alleen nog maar in fotografische beelden.

Verhalen uit ‘Het Muizenpaleis’ zijn te lezen op de Verhalenpagina.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waar zijn de boeken gebleven?

 

 

 

 

 

 

De auto van mijn broer

 

Speelgoed van mijn zusje

Hier speelden mijn broer en ik samen mee…

De boot altijd zonder mast gebleven…

Geplaatst in Muizenpaleis | Reacties uitgeschakeld voor Speelweide

2018

Alle rechten voorbehouden. © Culturele Verschijnselen 2018. Zie ook de pagina over auteursrechten.

Een beetje eenzaam is het hier wel, met anderen oud en nieuw vieren is toch wel wat leuker.

“Ach, ik zie wel”, was de gedachte. Er is geen drank, er zijn geen andere middelen om onder invloed van te raken. Dat was gisteren al en ik had besloten om maar weer eens voor de zoveelste maal met die middelen te stoppen. Ik heb mijn hapjes, ook een vruchtensap, oliebollen heb ik gegeten, de kerstboomlichtjes zijn aan en ik luister nu al ruim een half uur naar muziek van Klaus Schulze, echt oudejaarsmuziek, bij de concertzender. Maar de feestelijke sfeer ontbreekt toch wel een beetje. Samen met anderen is zo’n avond als deze nou eenmaal geslaagder. Ik moet het er maar mee doen.

Een beetje melancholisch  en toch:

Actualisering: Terugblik.

Tot twaalf uur viel het wat tegen, de avond van het oude jaar. Veel vuurwerk om mij heen. Het enige dat ik kon doen op het tijdstip dat onze jaartelling in getal toeneemt (daar  valt het nodige nog over te zeggen…….) was om enkele mensen te bellen, anders stond ik hier maar in  mijn eentje in de deuropening met armzalige sterretjes die het nauwelijks deden. Gelukkig kon ik mijn broer bereiken en later anderen. Straatbewoners lieten zich niet zien en bij één paar aan de overkant waar ook nog het licht brandde en ik aanbelde, werd er opengedaan en kon ik ze geluk wensen.

Later ben ik het avontuur gaan zoeken en in de buurt waar het meeste vuurwerk afgestoken werd vond ik gezelschap en een paar glazen met iets dat op champagne moet lijken. Na het vuurwerkspektakel ging ik een wandeling in de buurt maken en kwam ik uiteindelijk bij een bruin buurtcafé terecht en stapte er naar binnen om toch nog wat vertier te hebben. Ik ging aan de bar zitten in de kroeg waar bijna iedereen elkaar leek te kennen en  waar het nogal ‘volks’ van karakter is. Er bevond zich een kleine dansvloer waar gasten op door de mangel gehaalde hits en meezingnummers zich vermaakten. Uiteraard ontbrak het nummer Y.M.C.A. van Village People niet en kon men verzoeknummers op bonblaadjes schrijven en deze in een emmertje op de bar gooien. Als je favoriete nummer al niet tien maal eerder was aangevraagd, dan had  je kans dat het door de jongen achter de bar met de muziekcomputer gedraaid zou kunnen worden. Na enkele glazen bier vond ik het volksfeest wel weer genoeg en ging ik naar huis terug, wat ook nu weer in mijn huidige woonplaats een schrikbarende korte afstand is  om te overbruggen¹. Eindelijk eens geen vermoeiende nachtelijke fietstocht waar geen eind aan lijkt te komen. Enkele minuten later rondde ik de avond af met al weer een sapje en een hapje en ik zette Klaus Schulze maar weer eens op.

¹ Al eerder sprak ik in een voordracht voor mijn ‘oud-vrijwilligerscollega’s nog niet zo lang gelden over de verschillen tussen mijn oude en huidige woonplaats. Bijvoorbeeld dat de afstanden enorm geslonken zijn.

 

 

Geplaatst in Aandacht | Reacties uitgeschakeld voor 2018

Winterse Taferelen

Winter in Nijmegen voor twee dagen…..

De koude valt wel mee, de sneeuw is nu bijna weggeregend en ik ben blij dat die gladde sneeuwmodder verdwenen is. Ik heb niet zo veel met die sneeuwromantiek, maar toch heb ik er wel even van genoten en foto’s gemaakt. Ook hele mooie.

Nog eentje.

In zwart-wit mooier…….

 

 

 

 

Zo, nu even geen sneeuw meer, de kerst is ook al weer voorbij, op naar 2018!

Geplaatst in Nijmegen | Reacties uitgeschakeld voor Winterse Taferelen

Zomerse taferelen

Zicht op Ransdorp. Klik op de kerktoren.

Waar ligt Ransdorp?  In Landelijk Noord. Dat is het beschermde landelijke gebied grenzend aan Amsterdam noord en behoort bij de gemeente Amsterdam. Het gebied omvat 5 dorpen (3 met beschermd dorpsgezicht) en twee buurtschappen. Ik vind dit gebied het mooiste en interessantste fietsgebied in de nabijheid van de hoofdstad. Jammer genoeg fiets ik er veel te weinig omdat ik er te ver vanaf woon. Tussen mijn woning en dit natuur- en cultuurgebied, een omgeving die mij een ‘buitengevoel’  geeft, ligt een  te groot deel  van de stad. Om in Landelijk Noord te komen duurt het anderhalf uur.  Om er naar toe te gaan roept te veel weerstand op. Maar, als ik er weer ben na  een lange tijd  dan ontstaat er bij mij een enorme opluchting en valt er veel spanning en stedelijke troep van mij af.  Het is onmogelijk om  de stad en andere stedelijke elementen weg te poetsen uit je zicht, maar de ruimtelijkheid van het gebied schept afstand tot de wereld waar ik niet meer in terug wil komen. En telkens weet ik dat ik de bruggen bij Schellingwoude (dat nog net, nèt bij Landelijk Noord hoort, maar tegen Noord schampt) over moet fietsen omdat ik nog steeds in een bouwvallig schimmelhok helemaal aan de andere kant van de stad woon. Tegenover de voortuin van Scheepshel waar ruim 173.000 passagiers¹ per dag op reis moeten, om zij zo nodig in Istanbul of Budapest hun geld willen verbrassen aangezien de rotzooiwinkel de ‘AMEH’ begint te vervelen. Bijna elke minuut daalt of stijgt er een toestel.

¹ Dat is net zoveel als het inwoneraantal van de gemeente Nijmegen.

Maar nu is het herfst. En mijn uitzicht gaat veranderen. Het duurt nog enkele weken en dan is het zo ver. Ik zal dan eindelijk mijn lang gekoesterde wens realiseren: ik ga verhuizen.

Wordt vervolgd.

Over enkele dagen is het zover, dan is het de 11de van de 11de.  Nee dit jaar niet weer een carnavalslied, maar een ander lied. Ook geen lied van Sint Maarten. Maar een afscheidslied en een verwelkomslied. Afscheid van mijn woonplek.

Afscheid van andere plekken. En mensen. En het uitzicht.

Zoals het was…..

Geen modderige parkeerplaats²,

of een autobaan…..,

nee, mijn uitzicht is nu een rustig oud straatje,  zonder verkeer en overvliegend tuig³.

Tot zover de Zomerse Taferelen, het is nu al bijna winter en volgens onze Nationale Koninklijke Weersdienst is de winter al begonnen. Gisteren leek het inderdaad al een beetje winter wat de temperatuur betrof, maar ook de berijpte ruigte langs de Waal gehuld in een dikke mist zorgde voor een winters en ook mooi decor tijdens een korte wandeling.

² Weliswaar een tijdelijke toestand omdat de grote parkeerplaats t.o. de  Roeibaan opgeknapt werd, maar ook buiten die uitzondering kwam het regelmatig voor dat het gras als gras bedoeld een uitwijkplaats van een auto-overschot dienst deed.
³ Het Scheepsheltuig vloog meestal zo laag dat ik nik bijna in de raampjes van deze vliegmachines kon kijken.
Geplaatst in Zomerse taferelen | Reacties uitgeschakeld voor Zomerse taferelen

Savita deze zomer 3

Zoals ik u eerder vertelde, was ik afgelopen zomer (2016) meewerkend gast bij Savita. Regelmatig kon ik bij de dagopeningen aanwezig zijn.

Een van de bewoonsters droeg bij een van deze bijeenkomsten het gedicht ‘Duizendmaal’ van Yoyo van der Kooi voor.

Citaat van de eerste acht regels:

“Duizendmaal de weg kwijtraken
duizendmaal de mist ingaan
Duizendmaal jezelf vergeven
stil begrijpend naast je staan

Duizendmaal jezelf omarmen
als je moe bent en verward
Duizendmaal je hart verwarmen
als je koud bent en verhard"

Ik vroeg naar de tekst en via de volgende verwijzing www.yoyo.nl kwam ik bij het gedicht terecht. Via die webstek kom je bij een uitgebreide informatie van en over de kunstenares, dichteres en therapeute Yoyo (Elisabeth Joanna) van der Kooi uit Arnhem. Zij gaf onlangs (november 2016) nog een cursus bij Savita.

Savita ligt in een ‘natuurlijke’ omgeving en dat feit is mede bepalend voor de sfeer van het gezondheidscentrum. Een aantrekkelijk gebied om te wandelen, al is het op sommige plekken erg toeristisch. Het wandelen is er zo populair dat je soms wegwijzers aantreft met wel twaalf logo’s boven elkaar van verschillende wandelingen en paden. Maar, grotendeels heb ik er kilometers lang alleen kunnen wandelen zonder een ander mens tegen te komen. Een van de mooiste wandelingen die ik vanuit Winterberg maakte was de route door de ‘kloof’.

Een gezinsvriendelijke rondwandeling met veel paaltjes waarop zo’n code voor je ‘streeltablet’ vastgenageld zit. Als je zo’n code opneemt in je wrijfblokje’( Naar beneden schuiven om het stukje over het Wrijfblokje te vinden), dan is het mogelijk om uitleg te krijgen over de looproute. De ‘kloof’ was ondanks deze pretparkelementen de moeite waard om doorheen te lopen, al voelde ik mij wel opgelucht op het moment dat ik het gebied verliet en mijn langeafstandswandeling kon vervolgen. De ‘kloof’ leverde in ieder geval een reeks mooie beelden op.

p7310131-1813-400-mew p7310132-mew p7310136-1813-400-grn-mew p7310140-2821-300-cntrst-mew p7310149-2015-400-grn-blw-cnt-2418-mew

¹

Geplaatst in Savita | Reacties uitgeschakeld voor Savita deze zomer 3

Savita deze zomer 2

Zicht op Niedersfeld – © Culturele Verschijnselen 2016

Vanuit het centrum  van het dorp Niedersfeld  kom je al gauw ‘In der Burbecke’, een weg  die omhoog loopt en waaraan de gebouwen en de moestuin van Savita  gelegen zijn. Het terrein tegenover de gebouwen dat de bestemming heeft om in zijn geheel moestuin te worden, zag er afgelopen  zomer  voor een groot deel  zo uit:

De moestuin is nu nog grotendeels een wildernis met voornamelijk Distels...

…een wildernis met voornamelijk Distels… ,(© Culturele Verschijnselen 2016)

maar dankzij mijn persoonlijke bijdrage aan de tuin (dagenlang met de zeis gewerkt) is nu ook een groot deel rond de kas klaar om er gewassen te telen. Het was mogelijk om deze zomer al te oogsten, maar de opbrengst om een woongroep en gasten te kunnen voeden is nu nog te laag.

De kas.

De kas, met hier en daar  nog een disteltje op de voorgrond…

Wat hoger gelegen  in de tuin bevinden zich de bedden met diverse groenten. En als er de komende jaren voldoende tuinmensen zijn om de moestuin verder te ontwikkelen en het grote terrein ‘in cultuur’ weten te brengen, dan bestaat de kans dat Savita zichzelf van voedsel en kruiden kan voorzien.            Tegenover de moestuin, aan de overzijde van de weg liggen de gebouwen van Savita. Sinds 2013 bevindt zich hier na een jarenlange zoektocht langs vele locaties de realisatie van een ‘droom’ zoals de stichter Erik Haezebrouck het noemt. Het complex valt het beste te omschrijven als, en ik citeer nu uit de webstek:

1.  Gezondheidscentrum (nog helemaal in opbouw)¹
Savita is een centrum rond natuurlijke leef- en geneeswijzen. (…);

2. Leerschool voor het leven¹     Omdat onze fysieke gezondheid alles te maken heeft met onze manier van leven, denken en voelen is Savita meer dan alleen een centrum rond fysieke gezondheid;

3. Breed aanbod van diensten en activiteiten¹       Wij bieden o.m. volgende diensten en faciliteiten aan: gastenverblijf, theehuis, eetzaal met vegetarische keuken, biologische groentetuin, sauna, cadeauwinkel, creatief atelier, weggeefwinkel, en cursussen, individuele sessies, workshops.”

Savita is tevens een woon- en werkgemeenschap van een vaste groep bewoners, tijdelijke bewoners en vrijwillige medewerkers.

¹Zie verder: http://www.savita.nl/droom/

De architectuur

De gebouwen zijn in 1961 gereed gekomen.

Ik raakte gefascineerd door de architectuur en de vormgeving van het interieur.

Ik werd zeer getroffen door de combinatie van een soort strakheid en de speelsheid van het gebouw. De lichtval in het trappenhuis is van cruciaal belang. Het zonlicht dat de kans krijgt om voldoende binnen te komen benadrukt de  aanwezigheid van de kleurrijke details. De opknapbeurten die plaatsgevonden hebben sinds  het complex een nieuwe bestemming  heeft gekregen, heeft bijgedragen aan de sfeer van nu en de geschiedenis van toen. Veel originele stijlelementen van de architectuur en interieur zijn bewaard gebleven. Een rondgang door de gebouwen heb ik als een spannende ervaring beleefd.

De hoofdingang bevind zich aan de achterzijde van het hoofdgebouw en ziet er als volgt uit:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik zal nu enkele voorbeelden geven van de trappenhuizen.

p8010176-1813-400-klr-mew

© Culturele Verschijnselen 2016

p8010177-1813-400-omd-cntrst-klr-hz-mew

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

Ook in grijstonen komt de schoonheid tot zijn recht. © Culturele Verschijnselen 2016

Ook in grijstonen komt de schoonheid tot zijn recht.
© Culturele Verschijnselen 2016

Ook hier komt de de schoonheid tot zijn recht. © Culturele Verschijnselen 2016

Ook hier komen grijstonen tot zijn recht.
© Culturele Verschijnselen 2016

De kleurvlakken lenen zich uitstekend voor abstracte beelden.

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

© Culturele Verschijnselen 2016

Geplaatst in Savita | Reacties uitgeschakeld voor Savita deze zomer 2