Bonvena!

Kulturaj Fenomenoj Dulingva Loglibro

Culturele Verschijnselen Tweetalig Weblogboek

Een tijd geleden kwam ik op het idee om deze webstek tweetalig te maken. Als tweede taal koos ik Esperanto, een wereldtaal die voorkeur geniet boven het Engels.

Afbeelding: Jag heter Gabriel Ehrnst Grundin, Publiek Domein Wikipedia

De verengelsing van het Nederlands zie ik als een groot probleem en aan het Engels kleven een aantal praktische en principiële bezwaren. Het Esperanto is een gemakkelijke te leren en te begrijpen taal en groeit nog steeds wereldwijd.

Zie ook verder ‘Libroj’, de Boekenpagina van Kulturai Feonomenoj.

Geplaatst in Esperanto | Reacties uitgeschakeld voor Bonvena!

Rigardo sur Limburgo (Blik op Limburg)

Langs het Pieterpad

Uiteraard het OLV-kapelletje toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van Heimwee en Verlangen

Afbeelding van OLV in een kapelletje uit 1994 ontworpen en gemaakt door Harm Rutten. De kapel is te vinden nabij Geijsteren. Daar staat ook een interessant kasteel dat ik vorig jaar al fotografeerde

Kasteel te Geijsteren

en ook dankzij de grote bevrijders van weleer onnodig vernield werd, kennelijk een liefhebberij van hen, gezien hun bombardementenlust op een grote reeks steden. Daarover later meer in een of andere vorm.

Het Mozaïek van de kapelvloer

Bosmannetje zoekt steun van een tak ter hoogte van het Pieterpad

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Rigardo sur Limburgo (Blik op Limburg)

Rigardo supren (Blik omhoog)

Blik Omhoog

Geplaatst in Vergankelijkheid | Reacties uitgeschakeld voor Rigardo supren (Blik omhoog)

Rigardo sur Nedaŭreco

Blik op Vergankelijkheid

Is het vergankelijke ook van toepassing als een mens (of mensen) het proces van vergankelijkheid beïnvloedt of versnelt of stopzet (dus ook beïnvloedt)?

Zelfs de graven vergaan…

Zoals bij sloop van een gebouw bijvoorbeeld? Of het behandelen van een kunstwerk, zoals etsen of patineren?

Geplaatst in Vergankelijkheid | Reacties uitgeschakeld voor Rigardo sur Nedaŭreco

Blik op Oneindig

 

 

 

 

Blik op de Stad

 

Geplaatst in Aandacht | Reacties uitgeschakeld voor Blik op Oneindig

Blik op het heden

Alle rechten voorbehouden. © Culturele Verschijnselen 2019. Zie ook de pagina over auteursrechten.

 

 

 

 

 

Als je durft om je heen te kijken en je beseft dat windmolens en zonnepanelen de schrijnende pijn van extreme armoede nooit zullen bestrijden, als je het lef hebt om daarnaar te handelen, je de moed hebt om je vastgelopen gedachtes eens op een ander spoor te zetten en je een echte held wilt zijn en je niet meer te laten beïnvloeden door de machten om je heen, kijk dan eens naar dat andere verhaal dat te lezen is bij Ĉiutagaj Fenomeno en dat nog steeds niet is uitverteld, maar waar zelfgenoegzame wereldredders geen oog voor hebben. U hopelijk wel!

N.B. Schuif of met uw muis naar het artikel ‘Klimaatverandering, een luxeprobleem?’

Of lees eens ‘Dromen worden werkelijkheid’, een verhaal over een ongezond leefklimaat in een huis waar de bewoners te gronde gaan ten gevolge van hun onmacht, geloof in illusies en vastgelopen patronen.

 

Geplaatst in Armoede, Kapitalisme, Klimaatpraat | Reacties uitgeschakeld voor Blik op het heden

Vooruitblik

Geplaatst in Het Begin | Reacties uitgeschakeld voor Vooruitblik

Terugblik

Het werden er meer dan 600…

Dat was op 20 september 2017. Vervolgens drukte ik op:

Het gevolg was:

En daarna kwam op 11 oktober 2017 het bericht dat ik nummer 1 was geworden. Op 1 november tekende ik het huurcontract en op 11 novemeber verhuisde ik met een 21-kuubvrachtauto naar mijn nieuwe huis in mijn nieuwe stad. Op 12 november begon ik met mijn huis op te knappen en in te richten. Een proces dat nog steeds gaande is, net zoals de groei van mijn  nieuwe sociale kring.

Vaarwel…Buitenveldert!

En vandaag is het de elfde november 2018, precies 1 jaar nadat  ik mijn inboedel van mijn hoofdstedelijke woonkot overbracht naar mijn provinciaalse paleis dat ik eerder als volgt omschref:

“Mijn nieuwe huis is twee keer zo groot als de etage, dat schimmelhok, die gatenkaas waar rivierlandschappen zich aftekenden op de muren, deze zogenaamde woning, gemaakt van natte biskwie wegzakkend in het zompige veen, die ik daar tegenover het Bosplan achterliet (meer Plan dan bos, als Amsterdammers drie bomen bij elkaar zetten noemen zij het al een bos……).” Citaat uit mijn ‘kersttoespraak’ op 22 december 2017 op de vrijwilligersboot die pretendeert ‘Het Begin van Alles’ te zijn.

Nog even ter herinnering mijn oude uitzicht:

Auto’s in de modder…..het zou nooit meer goed komen………

En al mijn huisvrienden gingen mee.

Toen nog verpakt in plastic…

Chriet Titulaer, een van mijn jeugdidolen. Foto Wikipedia, publiek domein.

Eigenlijk wilde ik een foto van Chriet uit het boek dat ik al jarenlang (zie schutblad onder) in mijn bezit heb laten zien, maar in verband met auteursrechten kan dit waarschijnlijk niet. Wel een afbeelding van dat boek dat ik eens op een verjaardag kreeg.Gegevens: uitgave van Agon Elsevier 1976, ISBN 90 10 10584 9.

Let eens op de datum…ik zag het later pas!

Hoe symbolisch kan een foto zijn? Het lag er echt zo, niet geënsceneerd. Elk detail van deze foto heeft betekenis.

In een verhaal schreef ik op mijn oude adres:

“Als ik de straat op ga, dus eerst de trap af, sloten opendraaien, de deur openen (de brievenbus is al half open en kleppert),

toont zich een aparte wereld.

Het felle zonlicht komt mij tegemoet en ik zie een deel van mijn tuintje. Het zonlicht lijkt van links te komen en ziet er ongewoon fel uit, alsof er geen bomen meer staan, alsof alles wat eerst ter linkerzijde stond verdwenen is.” Uit: ‘De wereld is knettergek’. Zie verder bij ‘Verhalen’.

Mijn zijtuintje dat in het genoemde verhaal nog het trieste decor vormde waar krankzinnigen oneigelijk gebruik van maakten werd vervangen door een bloementuin met veel soorten en een niet te stuiten bloei.

Zicht op mijn nieuwe tuin deze zomer

Wordt vervolgd.

Geplaatst in Nijmegen | Reacties uitgeschakeld voor Terugblik

Speelweide

Dit zijn vondsten uit de Speelweide.

Afkomstig uit het laatste huis van mijn moeder waar zij ongeveer twaalf jaar gewoond heeft. De beganegrondwoning was ongeveer drie maal zo klein als het Grote Muizenpaleis in de burgemeester Verdaasdonkstraat en een zo groot mogelijk deel van de oorspronkelijke inhoud van het Krantenkasteel (zo werd het ook genoemd) werd  zorgvuldig overgeheveld naar de nieuwe locatie. Het resultaat van de inrichting in de benedenwoning was minder avontuurlijk dan voorheen op het oude adres. Ook de omgeving, de buurt in de buitenwijk ‘De Ontheemden’  was totaal niet te vergelijken met de jarentwintigbuurt waar mijn moeder tientallen jaren gewoond had en er geworteld was.

De vondsten, het zijn voorwerpen, boeken , meubels, huisraad, schilderijen, speelgoed en nog veel meer zijn ooit meeverhuisd uit het Muizenpaleis, maar achtergebleven in het huis aan de Speelweide en voornamelijk bewaart als herinneringen  en vastgelegd op foto’s. Wat is er met dat restant, deze verzameling zoals ik eerder opsomde gebeurd? Waar is het allemaal gebleven?

Nu lees ik ‘Reis door mijn kamer’ van Maarten Biesheuvel en hij vertelt over een verloren boek en een horloge. Dat herinnerde mij aan de vele kostbaarheden die verloren zijn gegaan na het leegruimen van ‘Huize Speelweide’. Ik heb gelukkig nog wat kostbaarheden kunnen redden, de rest bestaat alleen nog maar in fotografische beelden.

Verhalen uit ‘Het Muizenpaleis’ zijn te lezen op de Verhalenpagina.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waar zijn de boeken gebleven?

 

 

 

 

 

 

De auto van mijn broer

 

Speelgoed van mijn zusje

Hier speelden mijn broer en ik samen mee…

De boot altijd zonder mast gebleven…

Geplaatst in Muizenpaleis | Reacties uitgeschakeld voor Speelweide

2018

Alle rechten voorbehouden. © Culturele Verschijnselen 2018. Zie ook de pagina over auteursrechten.

Een beetje eenzaam is het hier wel, met anderen oud en nieuw vieren is toch wel wat leuker.

“Ach, ik zie wel”, was de gedachte. Er is geen drank, er zijn geen andere middelen om onder invloed van te raken. Dat was gisteren al en ik had besloten om maar weer eens voor de zoveelste maal met die middelen te stoppen. Ik heb mijn hapjes, ook een vruchtensap, oliebollen heb ik gegeten, de kerstboomlichtjes zijn aan en ik luister nu al ruim een half uur naar muziek van Klaus Schulze, echt oudejaarsmuziek, bij de concertzender. Maar de feestelijke sfeer ontbreekt toch wel een beetje. Samen met anderen is zo’n avond als deze nou eenmaal geslaagder. Ik moet het er maar mee doen.

Een beetje melancholisch  en toch:

Actualisering: Terugblik.

Tot twaalf uur viel het wat tegen, de avond van het oude jaar. Veel vuurwerk om mij heen. Het enige dat ik kon doen op het tijdstip dat onze jaartelling in getal toeneemt (daar  valt het nodige nog over te zeggen…….) was om enkele mensen te bellen, anders stond ik hier maar in  mijn eentje in de deuropening met armzalige sterretjes die het nauwelijks deden. Gelukkig kon ik mijn broer bereiken en later anderen. Straatbewoners lieten zich niet zien en bij één paar aan de overkant waar ook nog het licht brandde en ik aanbelde, werd er opengedaan en kon ik ze geluk wensen.

Later ben ik het avontuur gaan zoeken en in de buurt waar het meeste vuurwerk afgestoken werd vond ik gezelschap en een paar glazen met iets dat op champagne moet lijken. Na het vuurwerkspektakel ging ik een wandeling in de buurt maken en kwam ik uiteindelijk bij een bruin buurtcafé terecht en stapte er naar binnen om toch nog wat vertier te hebben. Ik ging aan de bar zitten in de kroeg waar bijna iedereen elkaar leek te kennen en  waar het nogal ‘volks’ van karakter is. Er bevond zich een kleine dansvloer waar gasten op door de mangel gehaalde hits en meezingnummers zich vermaakten. Uiteraard ontbrak het nummer Y.M.C.A. van Village People niet en kon men verzoeknummers op bonblaadjes schrijven en deze in een emmertje op de bar gooien. Als je favoriete nummer al niet tien maal eerder was aangevraagd, dan had  je kans dat het door de jongen achter de bar met de muziekcomputer gedraaid zou kunnen worden. Na enkele glazen bier vond ik het volksfeest wel weer genoeg en ging ik naar huis terug, wat ook nu weer in mijn huidige woonplaats een schrikbarende korte afstand is  om te overbruggen¹. Eindelijk eens geen vermoeiende nachtelijke fietstocht waar geen eind aan lijkt te komen. Enkele minuten later rondde ik de avond af met al weer een sapje en een hapje en ik zette Klaus Schulze maar weer eens op.

¹ Al eerder sprak ik in een voordracht voor mijn ‘oud-vrijwilligerscollega’s nog niet zo lang gelden over de verschillen tussen mijn oude en huidige woonplaats. Bijvoorbeeld dat de afstanden enorm geslonken zijn.

 

 

Geplaatst in Aandacht | Reacties uitgeschakeld voor 2018